Tuna AKÇAY

Kaç kişinin düşündüğüydü bu rüya, kaç sevdalının hedefiydi rüyayı gerçeğe çevirmek, kaç kişi istiyordu sevdalananlar bir çatı altında toplansın diye, gerçek oldu, nasip oldu. Bu rüyanın başı ve sonu sizin olsun istedim. Kabul buyurun.

Yıllar ne kadar da çabuk geçmiş. Fotoğrafçılığa başlayalı tam dokuz sene olmuş. Hala çok eksik var, hala kat edilecek yollar var. Bu hayat gözüyle 2001 yılında ilk defa gittiğim Olba Arkeolojik Yüzey Araştırmasında tanıştım. Dağları, tepeleri, yürüyüp kültürel mirasımızı belgelemekten yola çıktım.

Her ne kadar bilimsel kareler çeksem de elim gün geçtikçe yavaş yavaş ninelere, kelebeklere, Yörüklere, çocuk çobanlarına kaymaya başladı. Ruhuma yayılan yerel yaşam karelerine baktıkça, karenin içindeki kahramanların hayat hikâyelerine gülüp onlarla hüzünlenir oldum.

Fotoğrafı düşündükçe, dağları gezdikçe, daha manalı baktıkça içime Anadolu’nun zengin güzellikleri, içtenliği ve samimiyeti girmeye başladı. Anadolu hakkında yazılar, makaleler, bilimsel çalışmalar okumaya ve Anadolu insanını karelemeye başladım. Yayınsal destekle yapılan ve daha bilinçli bir şekilde çekilen karelerle, fotoğrafı bir araç olarak kullanma fikri içime doğdu. Bu proje içimde küçük bir kıvılcımken Mersin'den yola çıkarak bir gezi sayesinde Memduh Ekici ustamla tanıştım.

Haluk Seçilmiş ve Mustafa Şahbaz ortaklığı ile düzenlenen Meke Gezisi

Ereğli’de Meke’de yaptığımız çekimler, beni bir aşama daha Anadolu’nun yüreğine çekti. Orada karelediğim deli, coşkun atlar içimdeki ateşin bir tarifi gibiydi. Birden hareketlenen bu atların ruhu ile, benim içimde yıllardır bozulmayan ruh aynıydı.

Kimse demedi bana bu hayallere hizmet et diye. Kimse al şunu oku evlat demedi. Ancak siz ne kadar Anadolu’nun derinliklerine dalarsanız o sizi o kadar içine çeker ki bir bakarsınız bu toprakların hizmetkârı olmuşsunuz. Bunun tarifi de Anadolu’yu içimde en iyi hissettiğim o bölgeye yani Meke'ye tekrar geri gitme isteğiydi, o sihirli tozu yutmak istiyordum artık. Nasip oldu.

Rüyam (Hülya Yavuz), Bendeniz,  Meke'nin Dervişi

Hayrettin Kırdı ve Bozkırın Ruhu

Çok sevdiğim Hayrettin Kırdı, Hülya Yavuz ve naçizane bendeniz Meke’ye güneşin doğmasına saniyeler kala girdik. Doğa bana bir şeyler fısıldıyordu, o durgunluk beni içine çekiyordu, sanki bana bir mesaj veriyordu.

Ruhumun sahibi ve ona seslenen akis

Oraya gidildiğinde, o bölgeye ayak basıldığında Mekeci’nin yanına uğramadan olmazdı. Dedelerin Yunusu da ordaydı. Meke’nin dervişinin evine gittik ki o an benim için unutulmazdı, unutmadım zaten. Anadolu’nun bir ereni, dervişi olan Meke’nin dervişi gözyaşları ile karşılamıştı bizi. Gözyaşlarının sebebi de; ne mutlu ona ki akşam ezanında misafiri gelmişti. Allah’a şükrederken gözyaşlarını yüreğime akıttı. O kısıtlı imkânlarıyla bize hizmet etmeye başlamıştı bile. Hemen ocağına yumurtalı kavurmasını koydu eşi de yemek sonrası elinde şekerleriyle hazır bir şekilde bizim yememizi bekliyordu. Tuttum ağlamadım, ama o anı içimin en güzel yerine yerleştirdim.

Bir yanda ocak yanar bir yanda ağız tadı için çaba

Ey dostlar unutur mu bunu Tuna

Unutmadı da unutmaz da

Bendeniz, Hülya Yavuz, Memduh Ekici, Meke'nin Dervişi, Dervişin Eşi

Gönüller dile gelmiş ikram olmuş

O andan itibaren Mekeci felsefesini, Anadolu Fotoğrafçılığında isim yapmış ustaları incelemeye başladım, etkilendiğim ustaları sürekli takip ettim, Meke Okulundan mezun olmaya çalıştım. Bu okul sürecinde bazı hisler kalben vukuu oluyordu. Sanki üzerimde bir yük vardı. Bir şeyler yapmam gerekiyordu. Ama kısıtlı imkânlarımı düşündükçe üzülüyordum. Buna rağmen hedefe sadakatle yürümenin gerektiğini düşünerek kafamda birçok plan oluşturdum. Anadolu için yapılması gereken, gerek fotoğraf boyutunda gerek de yönetimsel anlamda yapılacak çok icraat vardı. Kurguladım ve aklıma buna yönelik bir platform kurulması gerektiği düşüncesi geldi. Üretimden buluşmalardan öte, alt yapısı daha önceden hazırlanmış, karar alınan toplantıların olmasını sağlayacak bir çatı olması gerektiği fikrine vardım. Fotoğrafın sanatsal yönünü ön plana çıkartıp, toplumsal faydada bir proje ortamında buluşmak gerekirdi.

Meke Okulu Müdürü - Mekeci

Özüm hazırdı ancak tek başına bu olmazdı bunu çok iyi biliyordum. Bekledim, bazen bazı dostlarıma bunu açıkladım. Ama kimse elini taşın altına sokmak istemiyordu. Fotoğrafı kişisel gelişim aracı, ego tatmin istasyonu gibi görenler vardı. Kiminin de imkânları vardı ancak yanına ortak istemiyordu. Sadece forumlarda sahiplenip duranlar da vardı ki hala var. Zaten bu tür yaklaşımların Anadolu felsefesi ile ne gibi bağlantısı olabilirdi ki!

Daha sonra, sadece bir tesadüf ile soyadı benzerliği sayesinde bağlantı kurduğumuz ülkemin en uç noktalarından bir yerden ses geldi. Değerli arkadaşım Ufuk Akçay bana sesleniyordu. O da bir şeyler yapma çabalarındaydı. Kanında üretme maddesi vardı ki bu da onu farklı kılandı. Bu doğrultuda kültüre, kültürümüze, güzel sanatlara bazı faydalar sağlamak istiyordu. Bu sese kulak verdim. O sese güvendim, o sesin kalitesine, çalışkanlığına ve azmine inandım. Bu yolda dostum Ufuk Akçay’a düşüncelerimi, Anadolu felsefesini detaylı bir şekilde anlattım. Ufuk’un özündeki değer ile birlikte yola çıktık. Karar almıştık. Yılmayacaktık, yorulmayacaktık, yaktığımız bu küçük kıvılcımı ateşe dönüştürüp çok kişiyi ısıtacaktık. Kişisel çıkarların üstünde ulvi bir yola koyulacaktık.

Ufuk Akçay

Fotoğraf Eğitim Sırasında

Fotoğraf Ufuk AKÇAY

Artık dostum Ufuk ile somut adımlar atmaya başladık. Bu yolun ismi ne olabilirdi, bu yolun sembolü neydi var mıydı tarihte bir yerde, bir izi bir işareti. Çok öneriler geldi ama aslında başta bildiğimizi en sonda uyguladık. Dostum Ufuk Akçay ile “Anadolu” ismini kullanmaya karar verdik. Felsefemizi ve ideallerimizi ismin kendisi anlatması gerekiyordu. Bunu da en iyi ANADOLU ismi anlatabilirdi. Daha sonra bu iki kişi ile de olmazdı. Tecrübeye ihtiyacımız vardı. Birçok fotoğraf üstadına, tabiî ki en önemlisi idealist Anadolu sevdalılarına haber gönderdik. Buyurun dostlar ustalar dedik. Kabul edenler oldu, etmeyenler oldu. Eden de sağ olsun etmeyen de dedik. Sonra yürümeye devam ettik. Memduh ustam, Hamit Yalçın ustam ilk kabul edenler oldu ki amacları zaten böyle birlik kurmaktı. Ruhları yıllardır, modern çağa uygun anlamda birleştirmek istiyorlardı. Onların da katkısı ile güzel yüreklere haberler gönderildi. Artık umutlarımızı gerçeğe dönüştürme zamanı gelmişti.

Artık yakınımdakileri de harekete geçirmem gerekiyordu. Güvenilir, sağlam karakterli, fotoğrafa aşık kişiler gerekti bize. Bir gecede, ruhumla hissedip karar verdiğim ve gönüllerinin güzelliklerine inandığım değerli fotoğraf aşığı dostlarım, gönüldaşlarım Deniz Adalı ve Nurgül Nergis aramıza katıldı. Artık büyüyorduk. Yayın kurulundaki ustalarımız ve diğer ekip arkadaşlarımızla birlikte artık hayallerimiz hazırdı, grup tamamdı.

Nurgül Nergis, Deniz Adalı

En zor olan iş önümüze çıktı; Web sitesini hazırlamak ve tasarlamak. Başta Ufuk Akçay dostum olmak üzere gece gündüz çalıştılar ki 3 gün uyumadıklarını bilirim, hayal bile edilemeyecek bir zamanda sıfırdan bir web sitesi yarattılar. Site içinin organizasyonu, tasarımı büyük bir emekle bitirdik.

Sonunda çocuk doğdu değerli dostlarım. Bu çocuğun ismi Anadolu Fotoğrafçılığı, bu çocuğun yaşı çok eski ama doğmayı bilememiş bir türlü şimdi bu çocuk hayatta önce onu beslememiz lazım. Sonra yürütüp sonra koşturmamız gerekir. Artık bu bizden çıktı, bu yol hepimize emanet. Bu yol kültürümüz için, Anadolu erdemleri için, kaybolan değerlerimizi tekrar canlandırmak için,

Artık bir şeyler yapmak için ANADOLU FOTOĞRAF DERGİSİNE SAHİP ÇIKALIM. Bu yola kimse tek başına sahip çıkamaz, bu yola kimse benim diyemez, hepimizin, doğru olanın ruhunu emanet aldık ve taşıyacağız. Varsa hayatınıza dair idealleriniz, varsa kültürümüze dair düşünceleriniz bizle yürüyün. Çığ gibiyiz, çığlık gibiyiz artık güçlü bir ruhla yürümenin ve kültürümüzü tüm dünyaya haykırmanın vaktidir. Bizle olun, bize sarılın...

Bu birlik özümüze ve Türkiye Cumhuriyeti tarihine hayırlı olsun.

Tuna Akçay