Güneydoğu yöresi tüm fotoğraf sevdalılarının aşkıdır. Çok fotoğraf izleyip hiçbir dergi ve sergiyi kaçırmamaya çalışan birisi olarak ben de daha önce görme fırsatı bulamadığım bu coğrafyayı çok merak ediyordum. Zihnimde gitmeden, görmeden çekeceğim bazı fotoğrafları; göreceğim, şahit olacağım anları canlandırabiliyordum adeta. Görmediğim yöreleri, hem kıyafet hem de kişilikleri ile rengarenk insanlarını önce kafamda fotoğraflayabiliyordum adeta. Ve zamanı gelmişti artık benim için, oralara uzanıp deklanşöre basma zamanım gelmişti. Ama ifade etmeliyim ki, beklentiler gerçeklerin gerisinde kalıyor.

Mardin’li bir aile dostumuzun da önerisi ile ailemle beraber çok kısa bir zaman dilimi  topu topu iki buçuk gün Mardin ve yöresine gidiyordum. Bu zaman dilimine çevre illeri ayrıntılı sığdıramayacağım için rotamı Mardin içine ve Midyat’a, kısmen de Batman Hasankeyf’e sınırladım.

Mardin Kızıltepe havaalanına son derece keyifli bir yolculuk ardından ulaştığımızda, bir sıcak hava dalgası yanağımı; tek katlı, ilk anda gördüğüm birbirinden ayrı evler ile farklı bir kültür ve coğrafyaya ulaştığım hissi de ruhumu okşadı.
Ve kısa bir yolculuk ardından da eski Mardin’e kalacağımız otele ulaşmıştık. Bir yanda muhteşem bir eski Mardin panoraması bir yanda ise medeniyetin doğuşuna şahit  muhteşem Mezopotamya ovası… Mardinlilerin sözünü ettiği koca deniz…

Geceyi yöresel sanatçıların müziği eşliğinde ve eğlence dolu geçirdikten sonra, ertesi gün Batman’a Hasankeyf’e yola çıktık. Yaklaşık iki saate yakın bir yolculuktan sonra ve defalarca kontrol noktalarını geçtikten sonra Hasankeyf’deydik. Özellikle Atlas dergisinin defalarca düzenlediği bir kampanya, “Hasankeyf’e sadakat” projesi ile yıllardır gündeme getirdiği, ancak göz ardı edilen bir gerçek Hasankeyf… Muhteşem bir atmosfer, etkileyici bir tarih, büyüleyici bir şehir içindeydik.Bir yandan da sular altında kalacak bir mekana hüzünle bakıştı aslında bizimki…

Düşünmeden edemedim, Dicle’nin sularında oynayan bu çocuklar, bir tarihin üzerinde olduklarından ne kadar haberdardılar…

Dönüş yolunda çok görmeyi arzu ettiğim bir yer vardı… Mor Gabriel manastırı… Diğer adı ile Deyr-ul Umur… Zihnimde çektiğim fotoğraflardan biri idi, içerisine sızdırdığı muhteşem ışık huzmeleri ile… Ama yağmur ve kapalı hava izin vermedi… Bir dahaki sefere randevun der gibi…

Dönüş yolu bir sürpriz daha barındırıyordu. Deyr-ul Zeferan manastırı. Mutlak gezilmesi gereken bir dini merkez. Dünya Süryanilerinin daha önceki dini merkezi. Şimdi ise merkez Suriye’de. Rahip Gabriel’in bir acı kahvesi her şeye bedeldi… Bir de ipucu vereyim, Rahip, fotoğrafa da fotoğrafçıya da çok sıcak bakan sıcacık bir şahsiyet.

Mardin dar ve dik sokakları ile değme sporcuyu zorlayacak cinsten. Nefes nefese tırmandık Mardin sokaklarını tek tek… Aralarda Abbara denilen tüneller dar sokakları birbirine bağlarken fotoğrafçılar için de zengin anlar barındırıyor bir yandan.

 
Dar sokakların sakladığı bir sürpriz daha var. Belediyenin kadrolu eşekleri… Dar yollarda araçların ulaşamadığı yerlerde çöp toplama hizmetlileri.

Mardin sokaklarında her Anadolu köşesinde olduğu gibi misafirperverliğe rastlamak mümkün. Meşhur Mardin güvercinlerini fotoğraflamadan dönmek olmazdı. Bir merhaba ardından Mardin evlerinden birinin damında idik. Takla atan, atmayan… Farklı güvercinleri fotoğrafladıktan sonra çiseleyen yağmur,  bizi önce o evin içine sonra çay ve kahveye sonra da bir sıcak sohbete davet etti.

Artık zaman meşhur Mardin çarşısını ziyarete gelmişti. Bir yandan hüzün duymamak mümkün değil dar bir sokakta dükkanların yarısının artık kapandığını görmek. Zanaatkarlar sokağı yavaş yavaş ölüyordu ve bunu ilk kez gezen ben bile hissedebiliyordum. Sıcak muhabbetler ve ardından sıcak fotoğraflar… ve neredeyse tümü belli bir yaşın üstünde olan emekçiler.

Semerci Mustafa usta…

Şahmeran’cı Mahmut usta…

Bakırcı  Hamit usta…

Kalaycı Kadir usta…

 Leblebici Halil usta…

Yakıcı Beşir usta…

Her şeye rağmen maalesef ismini hatırlayamadığım demirci ve bakır sahan yapan ustalar…

Ve ardından her güzel şeyin bir sonu olur… Dönüş…
Gözümde aklımda çektiğim çekemediğim yüzlerce kare ile dönüş Diyarbakır üzerinden.
Ve Mardin’le sözleştik… Yeniden dönmek üzere.